Kuyuda Yusuf peygamber dizlerinin üstüne çökmüş, kendisine böyle bir zulmü reva gören vefasız kardeşlerinin bağışlanmaları için Tanrı'ya dua ediyordu. Miguel kuyunun etrafında dolaşıp, onu oradan kurtarabileceği bir ip aramaya başladı. Nihayet bir ip bulup aşağı sarkıttığında, Yusuf peygamber, ipin ucuna kendini değil de, kuyunun duvarlarında nasılsa yetişivermiş bir menekşeyi bağladı.
"Ne o?" dedi Miguel hırçın bir sesle. "Yoksa biricik kuyundan ayrılmak istemiyor musun?"
"Zamanı gelince buradan çıkacağım" diye cevap verdi Yusuf peygamber. "Fakat gene de sağol!"
"Madem sana bu kadar zulmettiler, nasıl oluyor da hala onlar için dua edebiliyorsun?"
"Onları seviyorum."
"Sevmek mi? Eğer istisnasız herkesi seversen, yani düşmanını seversen, sana zulmedeni seversen, sevdiklerini sevmenin ne manası kalır?"
"Ben yaratandan ötürü bütün yaratılanları seviyorum."
Miguel oradan ayrılırken kendi kendine söyleniyordu;
"Yooo, o kadar da uzun bıylu değil.Sevdiklerim var, sevmediklerim var; bir de bir kaşık suda boğabileceklerim var tabii!"
şehrinaynaları