miniminnacıkörümcekoluğatırmandı

mercimekirahmetleanıyoruz.

Tue, 03 Nov 2009 12:05:00 +0200

"Ama sonra, son damlacıklar toğrağa erişip de, artık üzerlerinde tozun zerresi kalmamış yapraklara kararsızca tünediğinde, yani yağmurun nihayet durduğunu sezdiğimiz ama bir türlü emin olamadığımız o korunmasız anda, hani hayatın normale döndüğüne dair bir işaret aradığımız o buruk arafta, her şey ve her yer sukûnete kavuşuverir. Sema bize bakar, biz aşağıdakilere. Bakar ve gülümser, bizleri içine soktuğu bu müşkül durumdan ötürü özür dilercesine. Bizler de saçımızda hala damlalar, paçalarımızda çamur, bakışlarımızda bezginlikle, laciverdin tonlarına öykünen ve şimdi her zamankinden daha berrak görünen semaya bakakalırız. Bakar ve tebessümüne karşılık vermeden edemeyiz. Elde değil, her seferinde gökyüzünü affederiz..

Yağmur da hüzün gibi birşey galiba:İlk başta aman bana ilişmesin diye didinir sakınırsın, emniyetli ve kuru kalmak için elinden geleni yaparsın, ama baktın ki olmuyor, baktın ki yağıyor üzerine dört bir koldan, gark olursun ta dibine kadar ve bir kez bu kadar baktın mı içine, ha bir damla eksik, ha bir damla fazla ne fark eder. Yağmur da hüzün gibi birşey, yakalandın mı bir kez azı çoğu yok artık. Olsa olsa "kuru kalabilenler" ve "sağanaktan nasibini alanlar" var."
babavepiç.. ( devamı )

mavilimavilimorçiçek

Sun, 25 Oct 2009 21:33:00 +0200

"Gezinen bir gölgedir hayat. Rüyaların yapıldığı maddeden yapılmayız biz ve uykuyla çevrilidir küçücük hayatlarımız."
shakespeare
Ve yine o insanlar öldüğü zaman her şey aradan bir perde sıyrılmış gibi düşten gerçeğe dökülür..
"Üzerinden örtünü kaldırdık.Bugün gözlerin daha keskindir.
(Kaf,22)
İyi ki bir düşteyiz..
İyi ki ölüm var.... ( devamı )

(s)ol (y)anımda!

Thu, 22 Oct 2009 23:14:00 +0300

"Eskiden cennette Tanrı kendine bir alfabe çorbası pişirmiş ve bunu devasa bir kaseye koyup mutfak penceresinin yanında soğumaya bırakmıştı. Ama sonra kuvvetli, küstah bir rüzgar ya da hınzır, yoldan çıkmış bir melek, ya da belki bizzet şeytan, kazara ya da kasten kaseyi yere, yani gökyüzüne düşürmüş ve çorbanın içindeki bütün harfler kainata saçılmıştı, bir daha asla toplanmamak üzere. Harfler her yerdeydi, fark edilip bulunmayı bekliyorlardı. Cennet Kasesi'nde kalsalar oluşturabilecekleri kelimelere yerleştirilmek, eski manalarına kavuşabilmek istiyorlardı."
araf.. ( devamı )

gökkuşağınınaltı

Wed, 21 Oct 2009 15:34:00 +0300

"Sanki zahmetli, maceralı bir yürüyüşten sonra geldikleri yer gecenin son bulduğu kendi evi değil de dünyanın son bulduğu gökkuşağının altıydı."
araf.. ( devamı )

bört:)

Fri, 16 Oct 2009 19:41:00 +0300

"..kıymetli bir özmüşüm gibi davranıyor varlığıma. Tebessümüyle onanıyorum. "Sahi bunca çirkef içinde bile umut var mı? Olmaz olur mu diyor Dost. "Umut hep var". Dostun gözlerinin aynasında ışıldıyor kainat."
dostumelifşafak:).. ( devamı )

dostluğunkadifeipi

Mon, 12 Oct 2009 17:28:00 +0300

"Dost”, Türkçenin en güzel kelimelerinden. Yalın, şeffaf ve tatlı; insanın ağzında akide şekeri gibi eriyen. “Dost” başka, “arkadaş” başka. Keza “yoldaş”, “kardaş”, “ruhdaş”, “rüyadaş” başka. Öyle güzel ayrıntılar var ki dilimizde, başka dillerde karşılığını arasanız, kolay kolay bulamazsınız. “Sevgi” başka “aşk” başka. Arkadaş bir esinti ise, ferah ve latif; dost kuvvetli bir rüzgâr demek, bir deligüzel yel, saçıp dağıtan, tutup silkeleyen. Arkadaş çiseleyen bir yağmur ise, dost bir fırtına demek. Parçaları yerinden söken, tozu dumana katan, insanı sarsıp kendine getiren.. O yüzden bu kadar azdır gerçek dostlar. Doğası gereği. O yüzden sarılmak gerek sıkı sıkı dostluğun kadife ipine. Ve kulak vermek nabzına, ritmine.
Dostların arasında olmak çöl ortasında kendini yemyeşil bir vahada bulmak gibidir. Kuruyan dilin suya doyar, daralan yüreğin ferahlar, içindeki karamsarlık sisi perde perde kalkar. Dost umut demektir. Faniliğinle, eksikliğinle, kusurlarınla, takıntılarınla çok daha barışık hale getirir seni. Dostun seni seviyordur ya, aynen bu halinle seviyordur ya, sen de kendini daha çok sevmeye başlarsın. Onun gözünden kendine bakarsın. Bir damla içersin dostluğun iksirinden, dünyaya bakışın değişir. Bir yudum daha, sırtın dikleşir, özgüvenin pekişir. Dost hekimdir, lokmandır, şifacıdır. Herkese karşı billur bir köşk yahut camdan bir par&ccedi.. ( devamı )

amanyokbaşlık!

Sat, 03 Oct 2009 11:26:00 +0300

"Keşke zaman hiç ayılmasa..Düz çizgide dümdüz yürümeyi bir türlü başaramasa. Keşke hep yalpalasa, saçmalasa, parçalasa. Biz de bakıp bakıp yaptıklarını kınasak ve bir daha hiçbir şeyimizi ona havale etmeye kalkmasak.."
mahrem.. ( devamı )

tarhanadeyipgeçmeyin:)

Mon, 28 Sep 2009 21:13:00 +0300

"Efil efil esen bir yel ve yele kapılmış güzellikler getirirdi her gecenin sabahı. Dağların ve ağaçların, toprağın ve taşların, suların ve pınarların bir ruhu vardı. Vardı ama, gene de, ağlamak en çok insana yakışırdı. Zira bir tek insan, yani insanoğlu insankızı insan, tekmil ruhların isimlerini gözpınarlarında taşırdı. İnsan ağlamaya başladığında isimler kelimelere, kelimeler hecelere, heceler harflere ayrılır; kainat o anda yıkılır o anda tamamlanır; varlık ve yokluk bir toz bulutu içinde birbirlerine karışırdı."
şehrinaynaları.. ( devamı )

sevdiklerimvarbirdesevmediklerim:)

Sat, 26 Sep 2009 14:15:00 +0300

Kuyuda Yusuf peygamber dizlerinin üstüne çökmüş, kendisine böyle bir zulmü reva gören vefasız kardeşlerinin bağışlanmaları için Tanrı'ya dua ediyordu. Miguel kuyunun etrafında dolaşıp, onu oradan kurtarabileceği bir ip aramaya başladı. Nihayet bir ip bulup aşağı sarkıttığında, Yusuf peygamber, ipin ucuna kendini değil de, kuyunun duvarlarında nasılsa yetişivermiş bir menekşeyi bağladı.
"Ne o?" dedi Miguel hırçın bir sesle. "Yoksa biricik kuyundan ayrılmak istemiyor musun?"
"Zamanı gelince buradan çıkacağım" diye cevap verdi Yusuf peygamber. "Fakat gene de sağol!"
"Madem sana bu kadar zulmettiler, nasıl oluyor da hala onlar için dua edebiliyorsun?"
"Onları seviyorum."
"Sevmek mi? Eğer istisnasız herkesi seversen, yani düşmanını seversen, sana zulmedeni seversen, sevdiklerini sevmenin ne manası kalır?"
"Ben yaratandan ötürü bütün yaratılanları seviyorum."
Miguel oradan ayrılırken kendi kendine söyleniyordu;
"Yooo, o kadar da uzun bıylu değil.Sevdiklerim var, sevmediklerim var; bir de bir kaşık suda boğabileceklerim var tabii!"
şehrinaynaları.. ( devamı )

yerlegökarasındabiryerde

Wed, 23 Sep 2009 16:49:00 +0300

"İki yakası vardı şehrin; iki yakası asla bir araya gelmezdi. Sanki biri çıkıp şebreng bir kumaşı boydan boya yıtmış, ikiye ayırmıştı da, o kocaman yırtık bir daha dikiş tutmamış, iflah olmamıştı. Neler neler yapılmamıştı ki iki yakayı kavuşturmak için.. Fakat şehir inat etmiş, altın sırmalarla, pırlanta bezeli yüksüklerle, kristal iğnelerle kapısını çalanlara yüz vermemişti. Nice sonra gözüpek bir terzi, makasını gökyüzüne uzatmış ve bir hamlede, masmavi semadan kocaman bir parça kesip, onunla yamamıştı o şebreng kumaşı. İşte o vakit, şehrin iki yakası bir daha kavuşmamacasına ayrı düşmüştü. İki yakanın ortasına deniz gitmişti. Terziye gelince, kaş yapayım derken göz çıkarttığını fark ettiği an, ince ve çalak vücudunu o şebreng kumaşın soğuk ellerine bırakıvermişti. Bir dal çıtırtısı çıkmıştı kırılan boynundan ve tek damla yaş süzülmemişti açık kalan gözlerinden.

Bir destandı şehrin hikayesi; ve o sadakat nedir bilmese de, aslını inkar etmezsi. Gerçi sık sık teklerdi hafızası ama unutmak istemedikleirni unutturmalarına asla müsade etmezdi. Kimi içine alacağını bilir, gözünün tuttuğuna teslim ederdi kendini. Bazen sıkılır zeytin çekirdeğinden kurtulur gibi tükürüverirdi sakinlerini. Bazen de sımsıkı sarılırdı bulduğuna. İnce, uzun, dolambaçlı sokaklarını yüzlerce kol, binlerce kement gibi kullanarak ve nazlı nazlı akan sularından kuvvetli bir zamk yaparak, örümcek sabrıyla örerdi ağlarını. .. ( devamı )